Zbliża się ta pora roku, kiedy nie będzie się dało wyjść z domu bez kraciastej zbroi. Co będzie lepszym dopełnieniem kraty na płaszczu niż... jeszcze więcej kraty? Ogromny szalik, który po rozłożeniu ma wymiary koca (i wcale tu nie przesadzam) zapewnia dodatkową osłonę i poczucie bezpieczeństwa. Bo teraz już w każdym momencie można przetransformować się w burrito of sadness albo obwinąć niczym Sherlock pomarańczowym shock blanket, po szczególnie dramatycznym plot twiście w oglądanym właśnie serialu, albo zagrać w jakąś szaloną wersję szachów na czarno-szaro-białej szachownicy.

Matowe wykończenie paznokci i ust to ostatnio moje ulubione sposoby na codzienny makijaż. W odstawkę poszły błyszczące szminki i brokatowe lakiery — przynajmniej na razie, bo kto wie, może jutro mi się odwidzi! A tymczasem jedyne błyskotki, na które sobie pozwalam, to pierścionki-obrączki o różnych rozmiarach i klamerki moich nowych botków na obcasie.

Jednym z moich ulubionych miejsc w Parku Wrocławskim jest właśnie ta kładka. Cały czas ukryta w cieniu, co daje wytchnienie podczas spacerowania po upalnym Lubinie. Zajmuje zaszczytne miejsce na podium razem z mini zoo i pomostami nad niewielkim stawem. A może jednak aleja z dinozaurami wygrywa w tej konkurencji? Zwłaszcza, kiedy wraca się w środku nocy przez ciemny park i to po seansie "Parku Jurajskiego" w kinie letnim, a kilkunastometrowe dinozaury złowieszczo błyskają czerwonymi oczami. 

Prawdziwą damą w opałach nie jestem, bo jednak często radzę sobie z kłopotami sama  - chociaż odrobina pomocy nigdy nie zaszkodzi. Ale widząc te zdjęcia już dwie osoby zauważyły, że wyglądam jak dama z XIX wieku, która czeka, aż zostaną spełnione wszystkie jej rozkazy, więc może coś w tej damie jest - żadne opały na szczęście na horyzoncie się nie majaczą.

Czasem takie pomyłki to nasza wina, czasem wina sklepu. Dopóki nie odetniemy metek i nie zużyjemy połowy kosmetyku, da się to jakoś naprawić. Bywa jednak tak, że pomyłka wychodzi nam na dobre.

Przytrafiło mi się tak ostatnio z plisowaną spódniczką z House'a. Kupiłam na przecenie szarą, rozmiar S, wszystko było super. Więc kiedy trafiłam parę tygodni później na przecenioną taką samą w kolorze czarnym, nie wahałam się ani chwili i nawet nie zaglądałam do przymierzalni. A co się okazało w domu? Mimo tego samego rozmiaru, spódniczki różnią się szerokością w talii i długością! Czy trafiłam na jakiś dziwny okaz, czy to jednak po prostu nie był ten sam model - nie wiadomo. Spódniczki w szafie zostały dwie.

Czasami zdarzyło mi się nosić sukienkę jako bluzkę, teraz wpadłam na to - chociaż ta krótsza jeszcze mieści się w akceptowalnej przeze mnie długości - by nosić... dwie naraz. Zauroczył mnie uzyskany efekt. Jednak żeby nie było zbyt dziewczęco (bo i plisy, i balerinki, i koronka), zrównoważyła urocze plisy najbardziej szalonym okryciem wierzchnim w moim repertuarze, czyli skórzanym nietoperzem, którego udało mi się wygrać kiedyś w internetowym konkursie. Z biżuterii dorzuciłam cudowny, ażurowy wisiorek z ptaszkiem i bransoletkę od Lolita Accessories.

Jak Wam się podoba? :)

Akurat oddaliśmy z Łukaszem projekt rewitalizacji lubińskiego rynku, więc głowę mieliśmy zajętą burzeniem budynków, nasadzeniami drzew i tworzeniem przestrzeni społecznej, w której mieszkańcy miasta mogliby się spotykać, nawiązywać nowe znajomości oraz spędzać czas na kulturalnych rozrywkach. Po skończonych zajęciach  szukaliśmy odpowiedniego miejsca na zdjęcia i po chwili namysłu wybraliśmy Wzgórze Partyzantów. Od razu w naszych głowach pojawiły wizje tego miejsca, jako tętniącego życiem, gdzie co chwilę dzieje się coś ciekawego - niestety tylko w naszych głowach, bo miejsce to niszczeje coraz bardziej. Nasze świeżo zdobyte planistyczne umiejętności dały o sobie znać i zaczęliśmy przerzucać się pomysłami, co można byłoby tam zrobić - a pomysły to my mamy szalone! ;-)

Pamiętam, jak byłam tam pierwszy raz i robiłam zdjęcia Asi, to miejsce wywarło na mnie naprawdę duże wrażenie. Bywało tak, że za każdym razem, kiedy przechodziłam obok Wzgórza, widziałam jakąś większą lub mniejszą sesję zdjęciową, albo sama nawet robiłam tam jakieś zdjęcia. Kiedyś nawet trafiłyśmy tam z Panną Lilą na... fotel, który natychmiast stał się elementem naszej sesji zdjęciowej.

Teraz coraz trudniej uniknąć w kadrze odpadającego tynku i rozpadających się balustrad. Chociaż to też ma jakiś tam swój urok, to wolałabym widzieć to miejsce takim, jakim było w latach swojej świetności.

Wracając do stylizacji...

...to oczarowała mnie ta spódnica. Jest jednym z prezentów, który dostałam na Dzień Dziecka. Czuję się w niej doroślej niż zwykle, czasem jak jakaś szalona artystka. Chociaż jest - ze względu na rodzaj materiału - trochę sportowa, to i tak zaskoczyło mnie, że spódnicę tego typu można znaleźć w sklepie Diverse.

a zdjęcia robił Łukasz

Czarno-biała stylizacja powraca - nie tylko ze względu na dość ponurą aurę, ale na rozpoczęty niedawno sezon egzaminów i zaliczeń. Nie mogło obejść się bez sukienki - wciąż twierdzę, tak jak przy zimowej sesji egzaminacyjnej, że najfajniejsze elementy garderoby i idealne na wszystkie egzaminy. I wiem, że niektórzy wykładowcy się ze mną zgadzają ;-)

Odkąd mam tę sukienkę miałam plan na pewne połączenie. W końcu się udało. ;-) Taki niewielki drobiazg, jak paznokcie pomalowane w podobny wzór co ten na sukience, potrafi wiele dodać do stylizacji. 

Kryminalne Pogaduchy Blogerów już jutro, a ja próbuję wczuć się jakoś w klimat.

Pożyczyłam wczoraj od przyjaciółki czarny kapelusz i dziś spacerowałam w nim po mieście, czując się trochę gangstersko. Ale nie było zbyt mrocznie czy przygnębiająco, bo wypróbowałam swoje "bocianie spodnie". To pierwsza próba z tym kolorem, dlatego postawiłam na trzy bezpieczne kolory - czerwony, czarny i szary.

Oglądałam dziś odcinek mojego ulubionego serialu "Doctor Who", o spotkaniu z fantastyczną pisarką kryminałów Agathą Christie. Oczywiście bohaterowie musieli rozwiązać tajemniczą zagadkę śmierci kilku osób obecnych na przyjęciu w pewnym dworku. O ile w powieściach Christie mordercą okazuje się najmniej spodziewana osoba, tak w tym serialu zabójcą była olbrzymia osa z kosmosu. Ale czego spodziewać się po odcinku serialu dla dzieci, zatytułowanym "The Unicorn and the Wasp"? ;-)

W tym roku pierwszy raz udało mi się zdobyć koszulkę mojego wydziału. Do tej pory trzeba było przed juwenaliowych pochodem wybierać się na uczelnię, walczyć o rzucane w powietrze koszulki... Kto by miał na to siłę. Dopiero kiedy wszystko dało załatwić się bez takich szaleństw, zdecydowałam się na jej zakup. Tylko co zrobić, żeby taki t-shirt przyjemnie się nosiło... Trzeba go przerobić! Ja pokombinowałam trochę przy dekolcie, podwinęłam rękawki, lekko zwęziłam i wyczarowałam trochę frędzli. Wystarczy założyć żakiet i większy naszyjnik, a już z daleka nie widać, że to juwenaliowa koszulka. Albo nie zakładać nic i  wszem i wobec deklarować przynależność do danej uczelni. ;-)

Wiosna - nowy początek

Za mną pierwszy dzień noszenia balerinek. Był też już pierwszy grill nad Odrą, spacer po skąpanym w wiosennym świetle Wrocławiu. Wiosna to czas, kiedy wszystko się odradza i wydaje się, ze wszystko robi się po raz pierwszy. Ale na kolorowe, kwieciste ubrania jeszcze przyjdzie czas ;-)

Takie pytanie zakiełkowało mi ostatnio w głowie. Gdzie znajdę więcej stylizacji z bardzo modnym podobno trendem, czyli czarno-białymi paskami lub innymi geometrycznymi wzorami - na blogach czy na ulicy? Żeby zdobyć jakieś informacje, na których mogłabym oprzeć swoje obserwacje, uruchomiłam w piątek rano (15 marca) siatkę szpiegów - najbardziej rozbudowana była we Wrocławiu, dostałam też wyniki od poznańskich i krakowskich szpiegów. Dodatkowo, prześledziłam wszystkie wpisy z piątku wg listy Polskich Szaf. Jakie są wyniki?