Jesień w górach przychodzi zawsze trochę wcześniej. I liście szybciej zmieniają kolor, i łąki płowieją, i zimny wiatr nie pozwala słońcu nagrzać powierzchni, i wcześniej nadchodzi czas szalików, rękawiczek i czapek. Nad ranem w kotlinkach i dolinach unosi się delikatna mgła, ale też słońce wstaje później - dzięki temu można zebrać się i w środku nocy wyruszyć w poszukiwaniu przygody i pierwszych promieni słońca przez ciemny las, gdzie każdy hałas i poruszenie gałązek może oznaczać podmuch wiatru albo nieuchwytne, leśne zwierzątko.

Wschód obserwowany z Sokolika w Górach Sokolich - na zdjęciu powyżej udało mi się uchwycić nieśmiałe słoneczko wyglądające zza górskiego pasma.

Śmiem wątpić. A już na pewno rok temu nie miałam okazji wybrać się jesienią w takie niesamowite miejsce, gdzie nie da się przeoczyć piękna polskiej, złotej jesieni. 

W tym roku przeżywałam już przygody (Kraków, Bieszczady, kopalnie soli), a w miniony weekend zostałam porwana w Rudawy Janowickie - konkretnie na szczyt Skalnik i nad kolorowe jeziorka. Przywitały mnie piękne widoki, które możecie obejrzeć na poniższych zdjęciach, a przy okazji testowałam też nowy/stary obiektyw, czyli analogowy obiektyw od zenita, który pokochałam z całego serca. Fotografie na samym dole pokazują najlepiej to, co mnie w nim ujęło.