Joyce, this is Hawkins, okay? You wanna know the worst thing that's ever happened here in the four years I've been working here? Do you wanna know the worst thing? It was when an owl attacked Eleanor Gillespie's head because it thought that her hair was a nest.

Nazwa miasta:

Hawkins to pierwsza ofiara w filmie "Predator", którego twórcy serialu, czyli bracia Matt i Ross Duffer, najwyraźniej są fanami

mapa Hawkins (źródło: Wikia)

Lokalizacja:

hrabstwo Roane w Indianie

Liczba mieszkańców:

około 30 tysięcy

Historia:

Do lata 1983 roku Hawkins było małym, sennym miasteczkiem, w którym nie wydarzyło się nic wartego uwagi.

Bardzo skrócona fabuła serialu "Stranger Things":

Zniknięcie dwunastoletniego chłopca rozpoczyna cała lawinę zdarzeń - pojawia się tajemnicza dziewczynka, potwory z innego świata, a tajne laboratorium jest jeszcze bardziej niebezpieczne, niż mogłoby się wydawać.

Lata 70. to złota era disco i narodziny hip-hopu. Scratchowanie, breakujący b-boys i b-girls, rymowanie, i oczywiście - graffiti. Roztańczony i rozśpiewany Bronx można oglądać w serialu "The Get Down".

Rozwój hip-hopu gatunku jest tu przedstawiony w niesamowicie interesujący sposób nawet dla osoby takiej, jak ja, czyli nielubiącej tego typu muzyki (do tej pory nie wiem, jak sobie poradziłam podczas oglądania "Luke'a Cage'a"!). Twórca serialu, Buz Luhrmann ("Wielki Gatsby", "Moulin Rouge!", "Australia"), korzystał z pomocy muzyków i grafficiarzy, którzy tworzyli wtedy hip-hopową kulturę. Chciał utworzyć jak najwierniejszy portret tamtych czasów, przepuszczony przez pryzmat swojej estetyki.

Nazwa miasta

Lokalizacja

Populacja

Czy tak będzie wyglądała przyszłość?

Jeśli nigdy nie musieliście szukać pokoju do wynajęcia - zazdroszczę Wam. 

Wrocławski rynek nieruchomości nie jest łaskawy dla studentów poszukujących swoich czterech kątów - i pewnie wszędzie tak jest. Ceny zawsze za wysokie, mieszkania położone zawsze za daleko, zawsze coś nie tak, a jednak gdzieś trzeba mieszkać. Najgorsze chyba są te momenty, kiedy w ogłoszeniu wszystko wygląda w miarę ok (nawet nie dobrze, wystarczy, żeby było ok), a na miejscu okazuje się, że do wynajmowanego pokoju można się dostać tylko przez pokój przejściowy (w sytuacji, kiedy są to jedyne dwa pokoje, Ty jesteś dziewczyną, a drugi lokator jest chłopakiem wydaje mi się to nieco kłopotliwe, ale to może tylko mi), w łazience na połowie ścian nie ma płytek, czynsz tak naprawdę jest o 100 złotych wyższy, w toalecie wita Cię niespuszczona woda w toalecie, dwa osobne pokoje są tak naprawdę dużym salonem, który można sobie przedzielić... No po prostu po jakimś czasie ma się dość. A to tylko moje historie, nie mówiąc już o tych usłyszanych od znajomych.



Marta Rysa opisała swoje przeżycia z szukania mieszkania w Warszawie. Jej oczekiwania były trochę wyższe niż przeciętnego studenta, ale nic dziwnego - kiedy szuka się czegoś do zamieszkania na dłużej, a nie tylko dziewięć studenckich miesięcy, zwraca się uwagę na więcej szczegółów.
Książka "Upiór w bloku. Kryminałki mieszkaniowe" to zbiór kilkustronnicowych opowiadań - raczej nie reportaży, jak napisano na okładce. To bardziej takie historyjki, którym dalibyście lajka na Facebooku i wysłali znajomym. Niektóre bawią, niektóre przerażają. Ale nawet śmiech będzie śmiechem przez zły, jeśli miało się podobne doświadczenia. Szkoda, że chociaż niektóre z opowieści nie są zilustrowane zdjęciami oglądanych mieszkań - chciałabym zobaczyć, jak wyglądało opisywane przez Rysę nietypowe apartamenty, zwłaszcza ten praktycznie zamieniony w szklarnię czy ten z łazienką z greckimi kolumnami i wielką wanną na środku.

Liczba absurdalnych spotkań przy okazji poszukiwania mieszkań była tak duża, że zaczęłam się zastanawiać, czy ze mną jest wszystko w porządku.

Mieliście może kiedyś do czynienia z agentami nieruchomości? Ja nie - i powiem szczerze, że po lekturze książki chyba wolałabym szukać mieszkania na własną rękę. W opowieściach przewija się galeria kolorowych postaci, pewnie trochę przerysowanych. Ale nieodmiennie przekonujących, że te koszmarne lokale mogą być spełnieniem marzeń, wystarczy tylko trochę się postarać, tu kwiatka postawić, tu zasłonkę powiesić, tu gołębie przegonić, tu dziurę w podłodze naprawić...

Zawodowi kłamcy? Entuzjaści potrafiący grać role życia, kiedy dany metraż trzeba koniecznie komuś upchnąć? Co tkwi za fasadowymi obliczami ludzi dzierżących czarne teczki i skłonnych ruinę uznać za przejaw artyzmu albo modnej dekadencji?

Ktokolwiek zajrzał kiedyś na Polisz Arkitekczer albo Chujowe mieszkania do wynajęcia ten wie, jaką fantazją w urządzaniu domów wykazują się Polacy. Właściwie nie ma żadnych ograniczeń, można zamieszkać w zamku, piramidzie, igloo, przenieść się do morskiej krainy, starożytnej Grecji albo wybrać się w przyszłość. I to jest ekstra, każdy może urządzić się tak, jak lubi. Ale przy wynajmowaniu mieszkań to już nie brzmi tak dobrze - fajnie, że właściciel-muzyk lubi spać w sypialni obitej czerwonym aksamitem, takim jego futeraliku, ale to chyba na tyle unikalne upodobania, że ciężko będzie znaleźć najemcę. A kiedy przeczytałam u Kasi na blogu Simplicite o jej podejściu do wynajmowania mieszkania, które ma być schludne, funkcjonalne i łatwe do urządzenia - po prostu nie mogłam  uwierzyć. Gdzie byli tacy wynajmujący, kiedy ja szukałam pokoju we Wrocławiu?!

źródło: Simplicite

Te trudności ze znalezieniem porządnego mieszkania dziwią tym bardziej, że powstają nowe osiedla domów wielorodzinnych, masy ludzi wyprowadzają się na przedmieścia do domków jednorodzinnych, fabryki przekształcane są w lofty, puste parcele w centrach miast są zabudowywane. Książka Filipa Springera "13 pięter" opowiada o polskim głodzie mieszkaniowym, który trwa od ponad stu lat. Podczas tej lektury jeżą się włosy na głowie i właściwie odechciewa się jakichkolwiek zmian, czy to wynajmowania nowego pokoju czy szukania mieszkania do kupienia.


"13 pięter" zdecydowanie polecam (nie pierwszy raz z resztą), a jeśli chodzi o "Upiora w bloku" - jeśli gdzieś na nią traficie, można przeczytać w podróży, ale czy Wam się spodoba zależy od Waszego poczucia humoru i doświadczeń z wynajmowaniem mieszkań. I tych doświadczeń jestem bardzo ciekawa - podzielicie się?

Tak jak kosmici atakują Stany Zjednoczone czy książki Stephena Kinga dzieją się głównie w stanie Maine, tak Marvel Cinematic Universe i jego serialowa część ukochał sobie Nowy Jork. Z ponad 20 filmów i seriali tylko kilka z nich nie działo się w Wielkim Jabłku, a w kosmosie. Nic dziwnego, że odbycie filmowej podróży w nieznany do tej pory zakątek świata wydaje się być ekscytującym pomysłem, w końcu Kunlun z "Iron Fista" i "The Defenders" czy Kamar-Taj z "Doktora Streange'a" zostały przedstawione dość... marnie. Gdzie w takim razie możemy wybrać się z najnowszym filmem z MCU?

Do Wakandy.

Co takiego jest w serialu (który tak naprawdę nie był hitem w momencie, kiedy leciał w telewizji), że siedem lat po jego zakończeniu fani nazywający się Marshmallows byli tak zdeterminowani, żeby ponownie zobaczyć swoją ulubioną, złośliwą bohaterkę w akcji?

plakat z Neptune od WindowShopGal

Dad always said this town could wreck a person. It's what happens when you're playing a rigged game. I convinced myself winning meant getting out. But in what world do you get to leave the ring and declare victory? This is where I belong. In the fight. It's who I am. I've rolled around in the mud for so long. Wash me clean and I don't recognize myself. So how about I just accept the mud...and the tendency I have to find myself rolling in it? My name is Veronica...and I'm an addict. Hello, Veronica.

Lokalizacja:

You know the way you feel when you see a picture of two otters holding hands? That's how you're going to feel every day.

NAZWA MIASTA

The Good Place, czyli po prostu - Dobre Miejsce.

LOKALIZACJA
Sektor 12358W w niebiańskiej utopii.


BARDZO SKRÓCONA FABUŁA SERIALU "THE GOOD PLACE"

Razem z Eleanor Shellstrop poznajemy Michaela, gospodarza Dobrego Miejsca, który informuje naszą bohaterkę... że jest martwa. Ale nie ma się czym martwić, jej dobre uczynki na ziemi sprawiły, że trafiła do nieba. W końcu jako prawnik pomagała niewinnym uniknąć kary śmierci, prowadziła działalność humanitarną w różnych krajach... Zaraz zaraz, COOO? Przecież Eleanor całe życie była niesympatyczna, dbała tylko o siebie, przeklinała, sprzedawała starszym, schorowanym ludziom lek, który właściwie był proszkowaną kredą, chyba zaszła jakaś pomyłka!

Eleanor postanawia nie ujawniać pomyłki i nawet zmusza do pomocy Chidiego, profesora etyki! Nasza protagonistka nie wydaje się zbyt sympatyczną osobą, prawda? Na szczęście Kristen Bell, która wciela się w tę rolę, ma taką charyzmę, że nie jest się w stanie nie polubić jej bohaterki, nawet z tymi wadami.

Z serialu dowiadujemy się, że jeśli zdobyliśmy podczas swojego życia wystarczającą ilość punktów, to po śmierci zamieszkamy w Dobrym Miejscu, podzielonym na niewielkie osiedla. Swoje życie od tej pory będziemy prowadzić w otoczeniu 321 innych osób tak wybranych, żeby tworzyć idealnie zgraną, sielską społeczność. Jedna z tych osób będzie naprawdę wyjątkowa - będzie naszą bratnią duszą.

Skoro w zaświatach tak dobrze nas znają, że potrafią dopasować do nas druga połówkę, z którą spędzimy życie wieczne, tak samo idealnie dopasowany zostanie do nas nasz nowy dom. Uwielbiacie klauny, islandzki design, domki na drzewie czy kryształowe żyrandole? Świetnie, właśnie to dostaniecie!

No kto by nie chciał mieszkać w takim domku? Na pewno nie nasza Nieprawdziwa Eleanor.

Kristen Bell na tle ściany klaunów, które Prawdziwa Eleanor uwielbia. Cody Pickens dla Variety

Dla każdego według potrzeb - dom Eleanor i posiadłość Tahani.

źródło: Seeing Stars

Takich osiedli jest oczywiście więcej (ale nie aż tak wiele - trzeba być naprawdę dobrym człowiekiem, żeby tu trafić), różniących się od siebie na przykład klimatem; część jest bardziej wiejska, część zdecydowanie miejska, ale w każdym z nich jest mnóstwo miejsc sprzedających mrożone jogurty. Osiedle, które zamieszkuje nasza Eleanor, zaprojektował Michael, dla którego to pierwsze tego typu zadanie po 200 latach czeladnictwa - nic dziwnego, że tak przejmuje się szczęściem swoich rezydentów.

Chociaż tak naprawdę możemy powiedzieć, że to osiedle, ze swoimi uliczkami, sklepikami i restauracjami bardzo przypomina... sielskie, amerykańskie miasteczko. Napotkać tu można sklepy, które zaspokoją wszystkie pragnienia: "Your Anticipated Needs", "Adorable Animal Depot" czy "Warm Blankets".

There’s one store called PB&J because that’s my ideal restaurant — it’s a restaurant that only serves peanut butter and jelly sandwiches.

Część scen kręcono w Little Europe w Universal Studios, a odpowiedzialny za stworzenie scenografii był Dan Bishop, który pracował wcześniej przy serialach "Mad Men" i "Parks and Recreation".

Good Plates, czyli restauracja, w której na talerzu dostaniesz cokolwiek sobie zamarzysz:

źródło: Atomic Redhead

źródło: Atomic Redhead

autor: MishTheKish

Za tereny zielone w The Good Place służyły Huntington Gardens w Pasadenie, jak mówi o nich twórca serialu -“the closest you can get to heaven.”

Skoro serial opowiada o życiu po śmierci, to pewnie jesteście ciekawi, jak rozwiązano w nim kwestię religii i wierzeń.

It is very flatly stated that this is not any one religion. There’s a line when Kristen says to Ted, 'Who was right about all this, the Hindus, Buddhist, Muslims?' And he says every religion got it about five percent right. Now, in 1986 that line would have gotten strong pushback ... [today] no one ever said a word about that line.

Religia w serialu się pojawia (jeden z bohaterów jest buddyjskim mnichem, którego śluby milczenia obowiązują nawet w zaświatach), ale samo niebo nie jest odzwierciedleniem żadnych wierzeń. Za to pojawia się sporo etyki, filozofii i rozważań moralnych, bo czy można nauczyć kogoś bycia dobrym?

W sąsiedztwie Eleanor mieszkają ludzie z różnych krajów, kultur, mówiących różnymi językami (nawet jej pokrewna dusza mówi po francusku) - co nie jest problemem, bo tak jak w Tardis, wszystko tłumaczone jest na angielski, a dodatkowo wszystkie przekleństwa są automatycznie zamieniane na mniej wulgarne słownictwo.

What the fork!

The town with pep!

Nazwa miasta

LOKALIZACJA

Riverdale is more of a state of mind than an actual physical location. It could be anywhere that kind people live and just have fun, like Archie and his friends. It could be in the Midwest, or along the Eastern Seaboard, or even a town in Canada, Mexico, or England.

Tak o komiksowym Riverdale mówi Bob Montana, ilustrator komiksów. Serialowe miasteczko znajduje się nad Sweetwater River w okolicach Nowego Jorku.

Veronica, Betty, Josie the Pusstycat, Jughead, Cheryl i Archie

Bardzo skrócona fabuła serialu "Riverdale"

Riverdale tylko wydaje się takim spokojnym miasteczkiem; jak praktycznie w każdym miejscu z mojej serialowej serii i tu skrywanych jest wiele sekretów. Razem z bohaterami obserwujemy śledztwo, przeżywamy rodzinne dramaty i próbujemy zgadnąć, kto tak naprawdę stoi na morderstwem Jasona.

komiksowy i serialowy Archie (źródło: io9)

"Rivardale" bywa czasami nazywane "Tween Peaks" i miłosnym listem do serialu "Twin Peaks". Tu nastąpi szokujące wyznanie - dopiero niedawno zaczęłam oglądać ten serial... Podobieństwo między tymi dwoma produkcjami jest widoczne, ale w Riverdale nie dzieje się aż tyle niewytłumaczalnych i dziwnych rzeczy.Linkiem pomiędzy tymi serialami jest między innymi aktorka Mädchen Amick (w "Twin Peaks" grała Shelly Johnson), a także podobieństwa pomiędzy klimatem seriali, użyciem neonowych kolorów, pomiędzy niektórymi scenami (sekwencja otwierająca pierwszy odcinek "Riverdale") czy znakami witającymi w mieście. Oprócz tego nasunęło mi się skojarzenie z "Pretty Little Liars" (tajemnicza śmierć jednego z uczniów), no i tak naprawdę z tymi wszystkimi serialowymi miasteczkami, które wydają się takie idealne, a wystarczy tylko jedno wydarzenie, by zniszczyć panujący w nich spokój.

kadr z serialu

Nie da się więc ukryć, że "Riverdale" to kolejna cegiełka w nostalgicznym, popkulturalnym trendzie, karmionym tęsknotą za latami 90. - ostatnio mieliśmy przecież film "Power Rangers", nową wersję "Sailor Moon" i "Pięknej i bestii", no i przecież wszyscy czekamy na nowy sezon wspomnianego już wcześniej "Twin Peaks". Ukłonem w stronę fanów najntisów są występy Luke'a Perry'ego ("Beverly Hills 90210") i Molly Ringwald ("Szczesnaście świeczek", "Klub winowajców") jako rodziców Archiego.
Chociaż akcja serialu dzieje się w czasach współczesnych, to tak naprawdę trzeba uwierzyć w to na słowo - chociaż znalazłam listę odniesień popkulturalnych z pierwszego odcinka, które mogą udowodnić, że to XXI wiek -  o ile Internet i telefony komórkowe istnieją, tak media społecznościowe są praktycznie nieobecne.
Nawet stroje, które noszą bohaterowie serialu, są mieszanką ubrań współczesnych i retro, inspirowanych komiksem. Dla każdej z głównych postaci zdefiniowano paletę kolorów i pewien styl, który powinien być rozpoznawalny na pierwszy rzut oka. I tak ulubionym kolorem Betty jest pudrowy róż, noszony na sweterkach, dziewczęcych koszulach i spódniczkach do kolana a'a lata 50. Z kolei Veronica uwielbia styl noir, pełen elegancji, przepychu i ciemniejszych kolorów. Nawet pokoje tych postaci utrzymane są w odpowiedniej stylistyce.

Betty (źródło: Vulture)

Veronica (źródło: Vulture)

Jughead (źródło: Den of Geek)

intense noir sensibility that trades primary colors for dark neon in a way that proves magnetic

kadr z serialu

Jak przystało na wyidealizowane, amerykańskie miasteczko, nie mogło zabraknąć klasycznego dineru, który podobno został tak dobrze odwzorowany, że kierowca wielkiej 18-kołowej ciężarówki chciał się tam zatrzymać na posiłek.  Pop's Chock'lit Shoppe obecnie znajduje się na parkingu studia filmowego w Langley (górne zdjęcie), ale pilot kręcono w Rocko’s Family Diner w Mission (BC) w Kanadzie (dolne zdjęcie).

źródło: Atlas of Wonders

kadr z serialu

kadr z serialu

źródło: Atlas of Wonders

źródło: The Permanent

kadr z serialu

źródło: BC Locations

kadr z serialu

źródło: Atlas of Wonders

Pięknie oświetlone neonami kino Bijou:

kadr z serialu

Dla nieprzekonanych do serialu mam jeszcze wpis na Bałaganie Kontrolowanym, trailer i... sami zobaczcie ;)