Jeśli wpiszecie w najpopularniejszą wyszukiwarkę obrazów hasło SYCYLIA, to (prawie) na pewno na kilku pierwszych stronach nie zobaczycie tej włoskiej wyspy z takiej strony, jaką ja Wam chcę dzisiaj pokazać.

Nawet na wakacjach nie lubimy siedzieć w miejscu. Chociaż Sycylia nie jest aż taka duża, żeby nie zjechać jej całej w ciągu tygodnia, nie zagrzewając miejsca na dłużej, to jednak ograniczyliśmy nasze globtroterskie zapędy do jej północnej części. Mimo tego całkiem sporo czasu spędziliśmy w samochodzie, wspinając się na kolejne wzgórza, przejeżdżając tunelami, klucząc po wąskich uliczkach małych i większych miast, stojąc na bramkach na autostradzie, gdzie jest więcej kolejek niż bramek czy wspinając się na kolejne wzgórza, na których znajdował się kolejny zamek z kolejnym miasteczkiem. To jest właśnie to, co najbardziej zaskoczyło mnie w Sycylii - jakaż to jest górzysta i pofalowana kraina! Chociaż to Etna oczywiście góruje nad wyspą (przy dobrej widoczności), a na wybrzeżu co chwila trafia się na klify, góry i inne malownicze formacje skalne, to reszta tej krainy wcale nie jest płaska.

Zaczynamy z grubej rury, czyli od jednego z bardziej malowniczych zdjęć, jakie mi zrobiono. Ale w końcu to Islandia, więc wiadomo, czego się spodziewać - epickich widoków.

Nie wiem, czy mieliście kiedyś okazję budzić się z widokiem na góry? Ostatni długi weekend obfitował trzema takimi porankami, z czego jeden wschód słońca został powitany po całonocnej zabawie. To uczucie, kiedy wystarczy wyjść na ganek, a po drugiej stronie doliny górują izerskie szczyty... 

Pokazywałam ostatnio zdjęcia z mglistych Karkonoszy, gdzie odbyła się jedna z wypraw, a dziś fotografie ze Świeradowa-Zdrój i Stogu Izerskiego.

Wyprawa w Karkonosze. To nie pierwszy raz, kiedy te góry nie powitały mnie idealną pogodą, ale takiej mgły jeszcze nie widziałam. Szlakiem czerwonym z Karpacza na Równię pod Śnieżką (z powrotem czarnym), jednak na samą Śnieżkę już postanowiliśmy się nie wdrapywać, bo przy widoczności około 30 metrów to i tak nie miało sensu. A na najwyższym szczycie Sudetów byłam we wrześniu i było przepięknie. I jak zawsze był wygwizdów.

Jesień w górach przychodzi zawsze trochę wcześniej. I liście szybciej zmieniają kolor, i łąki płowieją, i zimny wiatr nie pozwala słońcu nagrzać powierzchni, i wcześniej nadchodzi czas szalików, rękawiczek i czapek. Nad ranem w kotlinkach i dolinach unosi się delikatna mgła, ale też słońce wstaje później - dzięki temu można zebrać się i w środku nocy wyruszyć w poszukiwaniu przygody i pierwszych promieni słońca przez ciemny las, gdzie każdy hałas i poruszenie gałązek może oznaczać podmuch wiatru albo nieuchwytne, leśne zwierzątko.

Wschód obserwowany z Sokolika w Górach Sokolich - na zdjęciu powyżej udało mi się uchwycić nieśmiałe słoneczko wyglądające zza górskiego pasma.

Śmiem wątpić. A już na pewno rok temu nie miałam okazji wybrać się jesienią w takie niesamowite miejsce, gdzie nie da się przeoczyć piękna polskiej, złotej jesieni. 

W tym roku przeżywałam już przygody (Kraków, Bieszczady, kopalnie soli), a w miniony weekend zostałam porwana w Rudawy Janowickie - konkretnie na szczyt Skalnik i nad kolorowe jeziorka. Przywitały mnie piękne widoki, które możecie obejrzeć na poniższych zdjęciach, a przy okazji testowałam też nowy/stary obiektyw, czyli analogowy obiektyw od zenita, który pokochałam z całego serca. Fotografie na samym dole pokazują najlepiej to, co mnie w nim ujęło.