Prawdziwą damą w opałach nie jestem, bo jednak często radzę sobie z kłopotami sama  - chociaż odrobina pomocy nigdy nie zaszkodzi. Ale widząc te zdjęcia już dwie osoby zauważyły, że wyglądam jak dama z XIX wieku, która czeka, aż zostaną spełnione wszystkie jej rozkazy, więc może coś w tej damie jest - żadne opały na szczęście na horyzoncie się nie majaczą.

Miesiąc temu wpadłam na szalony pomysł - pojadę na Pyrkon, festiwal fantastyki i wszelkiego dobra! Zebrałam drużynę, przejrzałam wstępnie program, zapakowałam się w pociąg i tym oto sposobem spędziłam trzy dni w magicznym świecie, gdzie coś ciekawego dla siebie mógł znaleźć fan seriali, filmów, komiksów, książek, mangi, anime, RPG, LARPów, rekonstrukcji historycznych, cosplayu, gier komputerówych, karcianek, LEGO... A na pewno o czymś jeszcze zapomniałam.

Po pierwsze - nie, Pyrkon nie ma nic wspólnego z pyrami. Ale to dosyć dobry trop, ponieważ wszystko to dzieje się w Poznaniu.

Po drugie - tak, Pyrkon to największy tego typu festiwal w Polsce. Wystarczy podać liczby - w tym roku przez trzy dni pojawiło się 25 tysięcy osób, czyli dwa razy więcej niż rok temu!

Po trzecie - nie, nie mam więcej zdjęć cosplayerów. Trochę wstydziłam się zaczepiać.

Po czwarte - tak, bawiłam się fantastycznie :-)

Całą relację (ze względu na sporą dawkę zdjęć - zrobionych lustrzanką i aparatem w telefonie) podzieliłam na trzy części. Dzisiaj ta najbardziej ogólna, czyli co właściwie na takim festiwalu można robić i jak to wszystko wygląda, chociaż wiadomo, że skupiłam się głównie na tym, co mnie najbardziej interesuje. Nie zapomnijcie zajrzeć w niedzielę, kiedy to na blogu pojawi się wpis z pięknymi fanowskimi rzeczami! ;-)

Akurat oddaliśmy z Łukaszem projekt rewitalizacji lubińskiego rynku, więc głowę mieliśmy zajętą burzeniem budynków, nasadzeniami drzew i tworzeniem przestrzeni społecznej, w której mieszkańcy miasta mogliby się spotykać, nawiązywać nowe znajomości oraz spędzać czas na kulturalnych rozrywkach. Po skończonych zajęciach  szukaliśmy odpowiedniego miejsca na zdjęcia i po chwili namysłu wybraliśmy Wzgórze Partyzantów. Od razu w naszych głowach pojawiły wizje tego miejsca, jako tętniącego życiem, gdzie co chwilę dzieje się coś ciekawego - niestety tylko w naszych głowach, bo miejsce to niszczeje coraz bardziej. Nasze świeżo zdobyte planistyczne umiejętności dały o sobie znać i zaczęliśmy przerzucać się pomysłami, co można byłoby tam zrobić - a pomysły to my mamy szalone! ;-)

Pamiętam, jak byłam tam pierwszy raz i robiłam zdjęcia Asi, to miejsce wywarło na mnie naprawdę duże wrażenie. Bywało tak, że za każdym razem, kiedy przechodziłam obok Wzgórza, widziałam jakąś większą lub mniejszą sesję zdjęciową, albo sama nawet robiłam tam jakieś zdjęcia. Kiedyś nawet trafiłyśmy tam z Panną Lilą na... fotel, który natychmiast stał się elementem naszej sesji zdjęciowej.

Teraz coraz trudniej uniknąć w kadrze odpadającego tynku i rozpadających się balustrad. Chociaż to też ma jakiś tam swój urok, to wolałabym widzieć to miejsce takim, jakim było w latach swojej świetności.

Wracając do stylizacji...

...to oczarowała mnie ta spódnica. Jest jednym z prezentów, który dostałam na Dzień Dziecka. Czuję się w niej doroślej niż zwykle, czasem jak jakaś szalona artystka. Chociaż jest - ze względu na rodzaj materiału - trochę sportowa, to i tak zaskoczyło mnie, że spódnicę tego typu można znaleźć w sklepie Diverse.

a zdjęcia robił Łukasz

Skąd tyle tej biżuterii?!

Kolczyki, naszyjniki i pierścionki to w moim przypadku te rzeczy, które jakby samoistnie pojawiają się nagle i zajmują coraz to więcej miejsca. A tu spodoba mi się w sklepie jakiś pierścionek, a tu na urodziny dostanę wisiorek, albo w twórczym szale (najczęściej tuż przed egzaminem) stworzę kolejną parę kolczyków. W przeciwieństwie do dawno przeczytanych gazet, wypisanych pisaków i zaschniętych lakierów do paznokci, biżuterii jest znacznie trudniej się pozbyć. Oczywiście, czasem coś się niestety zgubi, ale raczej wyjątki. To, co już wejdzie w skład budowanej przez lata kolekcji, prędko jej nie opuści.

Jak sobie więc radzić z przechowywaniem takich drobiazgów? 

Duże ilości biżuterii mają to do siebie, że lubią się ze sobą plątać, oddzielać się od swoich kompanów od pary, chować w różnych zakamarkach. Co zrobić, żeby dostęp do poszczególnych rzeczy był łatwy?
Zobaczcie na zdjęciach, jak ja to sobie zorganizowałam.

Szybki rzut okiem na całość - w lewej komódce są bransoletki, kołnierzyki, akcesoria do włosów, długie naszyjniki, kolczyki-wkręty i mnóstwo innych rzeczy. W komódce po prawej trzymam kolorowe kosmetyki.

Bierzemy zwykłą ramkę na zdjęcia, usuwamy szkło, dodajemy druciki - i mamy świetny stojaczek na wiszące kolczyki. Nie trzeba się martwić, że nie można znaleźć pary.

Drugie życie lusterka. Zdarzyło się niefortunnie, że potłukłam lusterko. Jednak zamiast czekać na przysłowiowe siedem lat nieszczęścia, wzięłam się do pracy i pozbyłam potłuczonego szkła. Tak powstał stojak, dzięki któremu naszyjniki nie plączą się i są łatwo dostępne.

Po konferencji MEDIA MODA WIZERUNEK miałam okazję chwilę odpocząć, by kilka godzin później obejrzeć pokaz mody w Hotelu Śląsk.

W pokazie udział brały marki takie jak: Pennyblack, Miss Sixty, Nessi, Orsay, Loft37.pl, Clarena, Deichmann.

Mam nadzieję, że uda mi się jeszcze kiedyś wziąć udział w podobnym wydarzeniu, bo mimo okropnej duchoty było to bardzo ciekawe doświadczenie.

Podzielę się z Wami zdjęciami, które sama zrobiłam, ale gdyby ktoś chciał dokładniej zobaczyć wszystkie stylizacje, zajrzyjcie TUTAJ. Co więcej na portalu gazeta.pl pojawił się artykuł dotyczący konferencji i pokazu mody, w którym zauważono obecność niektórych bloggerek, w tym także moją - to strasznie miłe!

Czasem choćbym nie wiem jak bardzo chciała ubrać sukienkę i obcasy, nie zawsze mogę sobie na to pozwolić - chodzenie z tą wielką teczkę i podróżowanie tramwajem samo w sobie jest mało komfortowe, po co jeszcze bardziej komplikować sobie życie? :)

Sweter jest cudowny, ale niestety w ogrzewanych pomieszczeniach byłoby mi w nim już za gorąco. Z kolei żakiet w stylu militarnym to mój absolutnie pierwszy łup lumpeksowy. Dzięki niemu przekonałam się do tej formy poszukiwania perełek :)

Żeby uprzedzić pytania - studiuję gospodarkę przestrzenną i w tym semestrze mam przedmiot, na którym rysujemy plany na wielkich kalkach, stąd teczka, ale na szczęście tylko raz w tygodniu. Niedługo za to będę przygotowywała się do tworzenia makiety. ;-)

Uwielbiam warstwy, uwielbiam łączyć swetry ze zwiewnymi sukienkami.