Trzeba czasem trochę cierpliwości, żeby uchwycić na zdjęciu trzmiela albo złapać ten moment, kiedy na chwilkę przestanie wiać wiatr. Trzeba też szczypty szaleństwa, żeby pochylać się nad gałązkami podczas spaceru za miasto, kiedy dookoła grzmi (ale gdyby nie ten deszcz, to nie udałoby mi się zrobić takich ładnych ujęć z mokrymi listkami!).

O tym, że siła przyzwyczajenia i pamięć ciała, związana z powtarzającymi się czynnościami jest bardzo silna, przekonuję się za każdym razem, kiedy fotografuję coś aparatem analogowym. Przy zdjęciach cyfrowych pierwszym odruchem jest przecież sprawdzenie, jak wyszło zdjęcie - czy nie jest poruszone, czy jakieś fragmenty nie są wypalone, może trzeba zmienić ISO albo zmienić przysłonę. Dlatego klikam spust migawki, słyszę charakterystyczny dźwięk przewijanego filmu i... rzucam okiem w miejsce, gdzie powinien znajdować się wyświetlacz aparatu. A tu niespodzianka, ciemność widzę! Jak wyszło zdjęcie, przekonam się dopiero za jakiś czas.

W przypadku zdjęć w tym wpisie wypstrykanie całej kliszy zajęło mi półtora roku! Jedno zdjęcie nie wyszło, bo zawiesił się aparat, jedno było nieostre (uroki obiektywu bez autofocusa), a reszta to kilka ujęć ze spotkania z Kasią z Fashion Branding i parę innych, bardziej rodzinnych. 

Na zdjęciach od razu widać analogową magię i nie potrzeba tu żadnych słów. Poprzedni wpis z analogowymi fotografiami znajdziecie tutaj Zwyczajnie #3 analogowo, a inne zlepki różnych zdjęć w comiesięcznych Migawkach i w cyklu Zwyczajne rzeczy.

aparat: Canon EOS 500N
obiektywy: Zenitar 50mm f./2.0 i Tamron 17-50mm f./2.8 - dlatego część zdjęć ma winietę, a część nie :)

Gdzie we Wrocławiu warto wybrać się latem? Do jednego z najpiękniejszych miejsc we Wrocławiu, czyli Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Wrocławskiego. Ogród ukryty w centrum miasta w sąsiedztwie Ostrowa Tumskiego za wysokim murem. Kilka szklarni z sukulentami i bluszczem, alpinaria, stawy i fontanny... Można zapomnieć, że tuż obok toczy się wielkomiejskie życie. Zwłaszcza kiedy wejdzie się do szklarni obrośniętej bluszczem, tam naprawdę czuć klimat "Tajemniczego Ogrodu".

Tymczasowe tatuaże z postaciami z bajek albo z motylkami przyklejanymi na ślinę (bo kto by tam przerywał zabawę i wracał do domu) kojarzą się głównie z gumami Turbo, dzieciństwem, latem i wakacjami. I według wielu osób tylko dzieciom wypada w coś takiego się bawić.  A jednak rok temu bardzo popularne stały się metaliczne naklejki imitujące biżuterię. Taka wakacyjna, festiwalowa moda sprawiła, że praktycznie w każdym sklepie, łącznie z Biedronką!, można się było w takie zaopatrzyć. W tym roku szał już trochę opadł, chociaż tak naprawdę trzeba poczekać do tych prawdziwych, upalnych wakacji. Chociaż instagramowe gwiazdy nie obklejały się złotymi tatuażami na słynnej Coachelli, postanowiłam się tym nie przejmować i uzupełniłam kolekcję o nowe wzory. Jak widać na zdjęciach, postawiłam nie tylko na błysk i blask, ale również na nieco bardziej minimalistyczne wzory. I tak jak napisałam już Kasi w komentarzu - takie tymczasowe ozdoby, które można zamawiać już sobie ze swoimi własnymi wzorami, to ciekawy sposób na przećwiczenie na sobie tego typu ozdób, zanim zdecydujemy się na trwały tatuaż.

KTOŚ TU DZISIAJ MA URODZINY! :D

"Prawdopodobnie usunąłeś więcej zdjęć, na których mrugasz niż niektórzy ludzie zrobili przez całe swoje życie."

Trochę daje do myślenia.

Ponad rok temu włożyłam do aparatu film. Pierwszy raz od bardzo dawna. Z trzydziestu sześciu zdjęć udały się trzydzieści trzy, kilka z nich było strasznie nudnych, na kilku są znajomi, dlatego wybrałam tylko te czternaście ujęć. Zdjęcia zrobiłam Canonem EOS 500 i używałam dwóch obiektywów (Tamron 17-50mm f2.8 i Zenitar 50mm f2.0), stąd na jednych pojawia się winieta, a na drugich nie. Wykorzystanie filmu zajęło mi rok. Tylko trzydzieści sześć zdjęć! Jutro lecę do sklepu po kolejny film - może tym razem pójdzie mi szybciej. I oczywiście, wyjdą lepsze zdjęcia, trzymajcie kciuki!

Gdyby ktoś chciał się ze mną spierać i twierdzić, że Kraków jest nudny i ile można tam jeździć, pokazałabym mu właśnie ten wpis. Na kilkanaście przedstawionych zdjęć właściwie wszystkie (oprócz dwóch pierwszych) zostały zrobione w miejscach, które odwiedziłam po raz pierwszy, chociaż to nie pierwsza moja wizyta w tym mieście.

Koniecznie obejrzyjcie fotografie i powiedzcie mi, jakie Wy macie miejsca, które mimo tego, że całkiem często odwiedzacie, za każdym razem zaskakują Was na nowo?

Miesiąc temu wpadłam na szalony pomysł - pojadę na Pyrkon, festiwal fantastyki i wszelkiego dobra! Zebrałam drużynę, przejrzałam wstępnie program, zapakowałam się w pociąg i tym oto sposobem spędziłam trzy dni w magicznym świecie, gdzie coś ciekawego dla siebie mógł znaleźć fan seriali, filmów, komiksów, książek, mangi, anime, RPG, LARPów, rekonstrukcji historycznych, cosplayu, gier komputerówych, karcianek, LEGO... A na pewno o czymś jeszcze zapomniałam.

Po pierwsze - nie, Pyrkon nie ma nic wspólnego z pyrami. Ale to dosyć dobry trop, ponieważ wszystko to dzieje się w Poznaniu.

Po drugie - tak, Pyrkon to największy tego typu festiwal w Polsce. Wystarczy podać liczby - w tym roku przez trzy dni pojawiło się 25 tysięcy osób, czyli dwa razy więcej niż rok temu!

Po trzecie - nie, nie mam więcej zdjęć cosplayerów. Trochę wstydziłam się zaczepiać.

Po czwarte - tak, bawiłam się fantastycznie :-)

Całą relację (ze względu na sporą dawkę zdjęć - zrobionych lustrzanką i aparatem w telefonie) podzieliłam na trzy części. Dzisiaj ta najbardziej ogólna, czyli co właściwie na takim festiwalu można robić i jak to wszystko wygląda, chociaż wiadomo, że skupiłam się głównie na tym, co mnie najbardziej interesuje. Nie zapomnijcie zajrzeć w niedzielę, kiedy to na blogu pojawi się wpis z pięknymi fanowskimi rzeczami! ;-)