Łódź to fajne miasto. Już trochę się rozpisywałam, że to polska stolica mody, filmu, murali. Google z kolei ma trochę inne zdanie - według niego (a tak naprawdę według wszystkich użytkowników tej wyszukiwarki - zobaczcie, co sądzi o innych polskich miastach) Łódź to miasto meneli, miasto przeklęte. Ja aż taka surowa w swojej ocenie bym nie była, ale czym innym jest poznanie miasta od podszewki, a co innego weekendowe polizanie z wierzchu. Chociaż kiedy patrzę na moje zapiski z 2017 roku  to nie były one zbyt optymistyczne, co mnie jednak trochę dziwi, bo w maju wróciłam tam z przyjemnością. Może to ten zbawienny wpływ słonecznej aury! Jednak mieszkać w okolicach centrum dalej bym nie chciała... 

Sami widzicie, wyłania się z tych sprzecznych opinii i stereotypów obraz miasta na tyle różnorodnego, że weekendowy relaks w Łodzi dla każdego będzie odmiennym doznaniem. Nawet ponowny spacer ulicą Piotrkowską, którą przecież przeszłam tam i z powrotem podczas poprzedniej wizyty, dostarczył nowych wrażeń, chociaż aż tak dużo się nie zmieniło. Ale nasze postrzeganie zależy od wielu czynników - co innego zauważymy i co innego nam się spodoba w zależności od pogody, naszego nastroju, nie mówiąc już o zdobytym między dwiema wizytami bagażem wiedzy, a nawet od tego... czym fotografujemy. Tym razem miałam ze sobą bezlusterkowca, mogłam więc więcej uwagi zwrócić na detale kamienic, których aparatem w telefonie nie byłabym w stanie Wam pokazać.

A po to właśnie wybrałam się na tę tygodniową wyprawę do Danii - żeby chwytać świat pełnymi garściami, żeby jak najwięcej zobaczyć i przeżyć. Pochodzić wąskimi uliczkami, w cieniu kamienic, posiedzieć nad  fiordem Limfjord, zmoknąć w wiosennej ulewie, pozaglądać do wszystkich sklepiczków, podziwiać nowoczesną architekturę.

Poprzedni rok akademicki przemieszkałam na Nadodrzu. To był dla mnie zupełnie nowy, zupełnie inny Wrocław. Na każdym kroku napotykałam ciekawe murale, galerie sztuki i oczywiście piękne kamienice. Od października zajmuję nowe lokum - to podobno już Krzyki. Dopiero po trzech miesiącach prezentuję parę zdjęć z tej okolicy. Po prostu nie jest tu aż tak ciekawie... Ale też nie jest wcale tak nudno - popatrzcie na zdjęcia!

Przed Wami już trzecia odsłona Nadodrza w migawkach - tym razem złożona z instagramowych kwadratów. Tak jak w zeszłym roku, na czas wakacji zamieniam Wrocław na Lubin, więc na część czwartą przyjdzie trochę poczekać. W spacerze po Nadodrzu towarzyszyła mi Kasia, która jest autorką kilku zdjęć z tego wpisu. Odwiedziłyśmy również kawiarnię Macondo, pełniącą również funkcję galerii sztuki - ale o tym opowiem Wam za jakiś czas.

Wpis jest częścią PROJEKTU 1 KM, poprzednie części znajdziecie tutaj: odsłona 1 i odsłona 2.

  

Kiedy naszemu strojowi brakuje kolorów, bo nasze ulubione kolory to czerń i biel, a jednak potrzebujemy jakiegoś ożywczego "kopa", może trzeba znaleźć kolory w swoim otoczeniu? Liście w parkach pięknie się złocą, bezchmurne niebo zachwyca błękitem (chociaż może akurat ostatnio nie we Wrocławiu), ale co będzie, kiedy wszystkie te barwy znikną, zastąpione jesienną szarugą? Brace yourself, gloomy autumn is coming!*

Odkrywanie mojej najbliższej okolicy idzie mi coraz lepiej, a mural przy CRZ Krzywy Komin i fontanna w Parku Staszica okazały się fajnym, wielokolorowym tłem dla mojego czarno-białego zestawu. Może w Waszej okolicy są podobne miejsca, ale jeszcze ich nie znacie?

Zastanawiam się, czy zostawić ją w takiej wersji z białym t-shirtem czy pokombinować trochę, żeby ogrodniczkową górę można było zestawiać z innymi bluzkami, w innych kolorach albo z długimi rękawami. Co o tym myślicie, może coś mi podpowiecie? ;-)

A w ten weekend we Wrocławiu Ostatnie Pogaduchy B(v)logerów! Mam nadzieję, że ostatnie są tylko z nazwy, a Bartosz i Tomasz ze studiumprzypadku.com jeszcze nie raz zaskoczą nas swoimi pomysłami. ;-)