"-          Musimy porozmawiać. – Słowa zawisły w powietrzu. – Z laboratorium nadeszła odpowiedź. Zbadali tajemniczą maź z tej małej, kryształowej buteleczki.

Substancja ta była zielona.

A jakże. Zieleń do końca życia będzie mnie prześladować.

-          Nazwali to, o ile dobrze przeczytałem, a z wielkim trudem rozszyfrowałem te bohomazy, mazioportal...? Bardzo rzadko spotykana rzecz, podobno. Tylko Makowie mają do niej dostęp. To znaczy, oni znają formułę, jak takie paskudztwo stworzyć. Ale za pieniądze wszystko można dostać... Jednak najciekawiej brzmią „skutki spożycia”. Czy wiesz, Eduś, co by stało się z twoimi wnętrznościami...? Opuściłyby one twoje ciało i przeniosły się gdzieś daleko, daleko stąd, do miejsca wskazanego przez kogoś, kto pragnął takiego obrotu spraw. A tu zostałaby tylko twoja zewnętrzna powłoka. Ciało wystawiono by w zamkniętej trumnie, by nie straszyć ciotek i kuzynek o słabych nerwach widokiem pustych oczodołów.

Nie wytrzymałam. Czułam, jak kleik podawany mi przez ostatnie

(godziny, dni, tygodnie)

ruchem robaczkowym podchodził mi do gardła. Obraz podsuwany przez moją wynaturzoną wyobraźnię spowodował, że treść mego żołądka znalazła się na kremowej pościeli.

Przynajmniej nie jest zielona."