Od moich nadmorskich wojaży minął już miesiąc, ale dopiero teraz zasypię Was zdjęciami z Gdańska, Gdyni i innych pięknych miejsc. Na pierwszy ogień idzie główny cel wyprawy, czyli nasze polskie morze. Dawno się nie widzieliśmy! 

Pierwszy dzień na wybrzeżu. Na zachód słońca się spóźniliśmy... Ale niebo wciąż było piękne.

W tle Góra Łącka - zapamiętałam ją zupełnie inaczej, kiedy byłam tam ostatnio te dziewięć lat temu. Chyba teraz gdzieś zawędrowała.

Wędrujące wydmy zasypują coraz więcej lasu!

Droga na plażę prowadziła przez wrzosowisko i zajmowała pięć minut. Morze Bałtyckie i jego temperatura nie zachęcają do kąpieli, ale zanurzenie stópek nastąpiło! Również w Morzu Północnym - na cyplu Grenen w Skagen łączą się dwa morza i można każdą nogą stać w różnych morzach! Jakie tajemnice skrywają jeszcze duńskie plaże? Ano podczas przypływu foki przypływają w pobliże plaży, na brzegu można znaleźć meduzy i pancerzyki krabów, oczywiście oprócz miliona muszelek w różnych kształtach i brunatnic. Ale udało się też wypatrzyć jajo płaszczki, tak więc warto się rozglądać.

Po tej trzeciej, duńskiej wyprawie ten kraj będzie wciąż kojarzył mi się najbardziej z wiatrem. Bardzo rzadko zdarzały się chwile spokoju i to głównie pomiędzy zabudowaniami. No i oczywiście przywiozłam ze sobą milion piasku, który ukrył się w kieszeniach, plecaku i torbach.

Poprzednie duńskie zdjęcia znajdziecie pod tagiem Dania, a ostatnio pokazywałam zdjęcia z wystawy o modzie lat 70., więc koniecznie zajrzyjcie do tego wpisu! 

Niektóre foteczki ukradzione od Gag

Główna różnica pomiędzy zakupami w sklepie, a polowaniem podczas SWAP-u czy w lumpeksie, jest taka, że sklepie zazwyczaj możemy wybierać i przebierać między rozmiarami (chociaż kto z nas nigdy nie przeżył zawodu gdy akurat jego literki nie było...). A jak to bywa na takiej wymianie? Jest jedna rzecz, w jednym rozmiarze. Do tego panuje jeszcze zasada - kto pierwszy ten lepszy!

Rok temu, w listopadzie, podczas Szafiarkowego SWAP-u — który polegał na tym, że piłyśmy wino, jadłyśmy coś dobrego i pokazywałyśmy, jakie ciuszki przyniosłyśmy — i mi, i Kasi wpadła w oko kokijażowa, plisowana spódnica. Obyło na szczęście się bez walki, potrafiłyśmy się dogadać. I tak jak dżinsy w książce "Stowarzyszenie Wędrujących Dżinsów" tak i spódnica zaczęła swoją wędrówkę. Jednak nie będziemy na niej nic zapisywać, najlepszymi historiami, które przydarzyły nam się podczas jej noszenia, będziemy sobie opowiadały. Lepiej, jeśli kropeczki i plisy zostaną nienaruszone. Spódnica trochę się u mnie zasiedziała, ale teraz, gdy już wykonałam zadanie, mogę ponownie wysłać ją w podróż.

Zadaniem oczywiście było sfotografowanie się w plisowance. Idealnie wpasował się tu mój nowy plecak, wymieniony podczas Szafingu, a dzięki super fioletowej parasolce nie jest zbyt monochronomatycznie. Deszczowe zdjęcia zrobiła Kasia i u niej też znajdziecie deszczowe foteczki.