Rykoszetka o życiu w mieście: spacer

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą spacer. Pokaż wszystkie posty

Miasto doznań - parę słów o Poznaniu

Ostatnio u Agaty z bloga Nietransparentnie przeczytałam takie słowa:

Poza tym, czułam też zupełną odmienność tego miejsca. Wszystko wydawało się być zrobione tak jakby trochę w inny sposób.

Wprawdzie zostały wypowiedziane o Szczecinie, ale ja dokładnie tak czułam się w Poznaniu. Architektura znajoma, przestrzeń taka nasza polska, ale miałam takie tingling sensation, że coś jest nie tak, że wszystko jest nie na swoim miejscu - ale nie tak zupełnie, tylko odrobinę przesunięte. Czy ktoś rozumie, o co mi chodzi? W końcu w takich chorwackich miasteczkach czy skandynawskich miastach też wszystko jest inne, ze względu na inną kulturę i odmienne warunki klimatyczne, co ma przecież olbrzymi wpływ na planowanie miasta. Może tam po prostu spodziewam się odmienności? Albo oznacza to, że Poznań może poszczycić bardzo wyjątkowym genius loci?

Genius loci według mitologii rzymskiej to opiekuńcza siła, coś, co sprawia, że dana przestrzeń jest jedyna w swoim rodzaju.

Oaza zieleni i spokoju, czyli Palmiarnia Poznańska

Nie lubię podziału na introwertyków i ekstrawertyków. Zdecydowana większość z nas posiada cechy obydwu tych typów osobowości i znajdujemy się gdzieś pośrodku spektrum, a bezkarnie wykorzystujemy te wertyzmy do leżenia cały dzień z książką w łóżku albo zamęczania innych swoją nadmierną gadatliwością, bo przecież tacy już jesteśmy.

Bardzo lubię spotkania z ludźmi, ale zazwyczaj po dłuższym spędzaniu czasu w tłumie, jak na przykład podczas Woodstocku, muszę sobie po prostu odpocząć w spokoju. Tak samo miałam w pewien majowy weekend spędzony w Poznaniu - po intensywnej sobocie, spędzonej w pociągu, na prelekcjach pierwszego dnia BCP i wieczorze panieńskim (który obejmował między innymi grę miejską i trampoliny!), w niedzielę zerwałam się na chwilę Blog Conference Poznań, gdzie tłumnie przybyli blogerzy z całej Polski. Wybrałam się do oazy zieleni i spokoju, czyli poznańskiej palmiarni.

Królestwo sukulentów: palmiarnia w Wałbrzychu

Ponad stuletnia palmiarnia, zbudowana z miłości Jana Henryka XV do jego żony księżnej Daisy (która miłośniczka kwiatów i tropikalnych roślin nie chciałaby takiego prezentu!) pełniła początkowo funkcję ogrodu zimowego. To stąd egzotyczne cytryny, pomarańcze czy banany wędrowały na stoły zamku Książ.

Kraina Lodu

Na pół dnia udało mi się przedostać do Krainy Lodu. Lodowe kwiaty, lodowe drzewa, lodowe podmuchy wiatru. Gdzieś w oddali pobrzmiewały dzwoneczki sań Królowej Śniegu, ale udało mi się uniknąć tego spotkania. Musiałam też robić uniki przed kryształkami lodu - nie chcę, żeby moje serce zamieniło się w kawał lodu!

Gdyński Szlak Modernizmu

Tylko kilka godzin w Gdyni i trafiła nam się taka pogoda - piękne, błękitne niebo z delikatnymi chmurkami. W takich okolicznościach modernistyczna zabudowa Gdyni wyglądała wyjątkowo niesamowicie.

Sukulenty

Co jest takiego fascynującego w sukulentach? Są przecież takie kłujące i niezbyt przyjazne. Są też egzotyczne, potrafią zaskakująco zakwitnąć, świetnie wyglądają na zdjęciach no i nie wymagają aż takiej opieki.

Takie nagromadzenie kaktusów, aloesów, agaw i innych roślin w jednym miejscu robi wspaniałe wrażenie - popatrzcie na te szklarnie z sukulentami meksykańskimi i afrykańskimi we wrocławskim Ogrodzie Botanicznym.

Ogród Botaniczny

Gdzie we Wrocławiu warto wybrać się latem? Do jednego z najpiękniejszych miejsc we Wrocławiu, czyli Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Wrocławskiego. Ogród ukryty w centrum miasta w sąsiedztwie Ostrowa Tumskiego za wysokim murem. Kilka szklarni z sukulentami i bluszczem, alpinaria, stawy i fontanny... Można zapomnieć, że tuż obok toczy się wielkomiejskie życie. Zwłaszcza kiedy wejdzie się do szklarni obrośniętej bluszczem, tam naprawdę czuć klimat "Tajemniczego Ogrodu".

PROJEKT 1KM - Wielka Wyspa

Projekt 1km

Trzeci rok z rzędu mieszkam w innej części Wrocławia! Daje mi to możliwość poznawania nowych miejsc, do których być może nigdy bym nie trafiła, gdyby nie spacery po najbliższej okolicy. Na tym właśnie polega Projekt 1km - na zaglądaniu w zakamarki, schodzenie z utartych ścieżek, poznawanie lokalnej historii. Zaczęło się od pomysłu mojego przyjaciela, później spacerów po Nadodrzu (muszę tam niedługo wrócić i zobaczyć, co się zmieniło!), próbą znalezienia ciekawych miejsc w okolicach Zielińskiego. Od listopada poznawałam Biskupin i całą wrocławską Wielką Wyspę. Tym razem postanowiłam trochę rozszerzyć ten tytułowy 1km o całą wyspę, która skrywa bardzo dużo niespodzianek.

Wielka Wyspa to nazwa wrocławskiego obszaru, otoczonego Górną Odrą, Starą Odrą i Kanałem Przeciwpowodziowym. Znajduje się tu Biskupin, razem z Sępolnem, Bartoszowicami, Dąbiem, Szczytnikami, Zalesiem i Zaciszem.

Przed II Wojną Światową dzięki wygodnej trasie spacerowej wzdłuż Odry i innym atrakcjom Wielkiej Wyspy (najpierw tereny wyścigów konnych, później Halę Stulecia i tereny wystawowe oraz ogród zoologiczny) cała okolica była celem spacerów i bardzo popularnymi terenami sportowymi i rekreacyjnymi. Zresztą dalej tak jest, w końcu w niewielkiej odległości od siebie funkcjonują Hala Stulecia i zoo, Park Szczytnicki, Ogród Japoński, Stadion Olimpijski, magiczne uliczki i trasy spacerowe wzdłuż rzeki. Swoje budynki mają tu też prawie wszystkie wrocławskie uczelnie, ale to głównie spokojne osiedla, na których bardzo przyjemnie się mieszka.

Rozchlapany Wrocław

Wrocław jest pięknym miastem. Jednak zimowa szaruga, brak zieleni, kałuże i mokre placki śniegu potrafią zbrzydzić nawet najpiękniejsze miejsce. Żeby potwierdzić lub obalić moją teorię (i przy okazji trochę rozruszać się po zimowej stagnacji) z telefonem w dłoni, przespacerowałam się trochę po roztapiającym się, mokrym Wrocławiu.

Co jakiś czas zimny wiatr zawiał mi w uszy, czasami przydawały się okulary słoneczne. Ale były też momenty, kiedy niezbędny okazał się kaptur (dobrze, że schronienie dawała mi kraciasta zbroja). Topiący się śnieg w Parku Szczytnickim skapywał z drzew, tworząc wrażenie deszczu. Na stawie pojawiały się kręgi, rozbijające się o krzykliwe kaczki. Najbardziej widać do było na Pergoli - z pnączy spadało tak dużo kropelek, że spoglądając pod słońce widziałam wiosenny deszczyk, a przecież niebo było błękitne...

Dzisiaj po śniegu pozostały tylko wspomnienia oraz gdzieniegdzie resztki zasp i bałwanów.

ALIVE

Za kolanówki, kozaki i miękki szalik całkiem dobrze chronią przed chłodem. Nie mogło zabraknąć mojej ulubionej czarnej kurtki i szalonej spódniczki z zamkiem z przodu - uwielbiam takie detale!

Wrocław pod śniegiem

Wrocław ściśnięty mrozem skrył się pod pierzynką ze śniegu i ani myśli się spod niego wychylać. Bardzo przyjemnie jest wziąć z niego przykład, siedzieć pod kocykiem, pisać pracę inżynierską czy inne bzdurki i na spadające płatki śniegu patrzeć tylko przez szybę. Ale warto wybrać się też na spacer, zwłaszcza kiedy mieszka się tak pięknej, wrocławskiej okolicy i wcale nie trzeba przy tym zostawiać koca w domu.

Otulenie

No cóż, kto by się spodziewał takiego miłego, ciepłego, bezśnieżnego grudnia i temperatur, które umożliwiają opatulanie się jedynie cieplejszym żakietem i koco-szalikiem? Gdyby nie cały dzień spędzony na zakupach i pieczeniu ciast, a także podłoga usłana papierem prezentowym i świąteczne skarpety na nóżkach, można by zapomnieć, że to świąteczna pora - już prędzej w powietrzu czuć czasami wiosenny podmuch.

Zwłaszcza, kiedy spaceruje się po Parku Biskupińskim i wzdłuż Odry - wiewiórki i biegacze w sportowych strojach wcale nie zapadli w zimowy sen, a trawa jest taka całkiem zielona.

Górski dzień

Jesień w górach przychodzi zawsze trochę wcześniej. I liście szybciej zmieniają kolor, i łąki płowieją, i zimny wiatr nie pozwala słońcu nagrzać powierzchni, i wcześniej nadchodzi czas szalików, rękawiczek i czapek. Nad ranem w kotlinkach i dolinach unosi się delikatna mgła, ale też słońce wstaje później - dzięki temu można zebrać się i w środku nocy wyruszyć w poszukiwaniu przygody i pierwszych promieni słońca przez ciemny las, gdzie każdy hałas i poruszenie gałązek może oznaczać podmuch wiatru albo nieuchwytne, leśne zwierzątko.

Wschód obserwowany z Sokolika w Górach Sokolich - na zdjęciu powyżej udało mi się uchwycić nieśmiałe słoneczko wyglądające zza górskiego pasma.

Lima i Jaga pozują

Lima i Jaga postanowiły zostać profesjonalnymi modelkami i poprosiły mnie o radę - jak pozować? Możecie zobaczyć na zdjęciach nasze zmagania. Jak się okazało, obydwie uznały, że jednak znają się na tym lepiej ode mnie. Ja się ustawiam, przyjmuję różne pozy, a one wszystko robią po swojemu. Teraz siadamy? Niee, one uważają, że lepiej wyglądają stojąc na czterech łapach. Może patrzymy w stronę kamery? Skądże, lepiej wpatrywać się romantycznie w horyzont. Albo najlepiej próbować wyjść z kadru, w końcu takie dynamiczne zdjęcia też są ciekawe.

Która z nas najlepiej poradziła sobie z pozowaniem? Ja, Lima (z brązowymi wstawkami) czy Jaga (cała czarno-biała)? A może jednak border collie nie mają w sobie tego zmysłu pozowania? Chociaż jak wynika między innymi z mojego wpisu Zwierzęcy asystenci to wszystkie trzy (jeszcze Zaza) lubią wpakowywać się przed obiektyw, kiedy robię zdjęcia. Więc jak to jest? :)

NA TROPIE PRZYGODY - Praga

Jeden z wakacyjnych dni spędziliśmy od rana do wieczora pomiędzy malowniczymi, praskimi uliczkami. Wjechaliśmy naziemną kolejką liniową na wzgórze Petrin, snuliśmy się po Hradczanach w południe i po zmroku, przypatrywaliśmy się czerwonym dachom i statkom na Wełtawie, Most Karola przemierzyliśmy trzykrotnie, podglądając malarzy i grajków, a ja co chwila zatrzymywałam się, żeby popatrzeć na wystawy uroczych sklepików. Albo Trafiliśmy też do Muzeum Mody, o którym więcej opowiem w środę. (Wpis jest dostępny tu!) A na końcu wpisu niespodziankowe zdjęcie z moim towarzyszem przygód.

Kraciasta zbroja

Obiło Wam się o uszy, jakie płaszcze są w tym sezonie najmodniejsze? Oversizowe, pudełkowe, o szlafrokowym kroju lub też niepodkreślające talii, często uzupełnione o wielkie kaptury, o długości nawet za kolano. I wróżę im spory sukces. Dlaczego?

Zaczął się szarobury listopad. Niebo zasłonięte jest grubą warstwą chmur, słońce jak na złość pokazuje się tylko wtedy, kiedy mamy swoje obowiązki i musimy siedzieć zamknięci w czterech ścianach. Wychodzimy z domu wcześnie rano, kiedy jeszcze jest ciemno i wracamy do domu po całym dniu na uczelni, kiedy już jest ciemno. Co chwilę kropi deszcz, zrywa się przenikliwy wiatr.

Czy ważne jest wtedy, żeby nasza sylwetka przypominała kształtem klepsydrę; czy obchodzi nas, że płaszcz dodaje nam wizualnie dwa rozmiary; czy przeszkadza nam, że śmiejemy się ze znajomymi, że pod to wierzchnie okrycie zmieściłaby się jeszcze jedna osoba?

Niekoniecznie. W taką pogodę potrzebujemy ochrony. Zbroi. Czegoś, co nas otuli, w czym będzie można się zatracić, co zapewni nam poczucie bezpieczeństwa. Oddzieli od nieprzyjaznego otoczenia.

Słynny płaszcz-kołdra limitowanej kolekcji Maison Martin Margiela for H&M to doskonały przykład. Kto nie chciałby, żeby to cudowne poranne uczucie, kiedy budzimy się i nie chcemy opuszczać ciepłego łóżka, trwało dłużej?

Ja chcę. Dlatego jesienią i zimą nie raz zobaczycie mnie w mojej kraciastej zbroi.

PS Przy robieniu tych zdjęć nie ucierpiał żaden Koala ;-)

Parki, skwery i place Nadodrza

Na drzewach zostały już tylko ostatnie żółte liście, niedługo i one opadną. Ale to nie powód, by omijać szerokim łukiem okoliczne parki, skwery i place. To wciąż ciekawe miejsca na popołudniowe spacery lub inną aktywność - zwłaszcza, że coraz częściej w takich lokalizacjach pojawiają się siłownie na świeżym powietrzu.

W ramach PROJEKTU 1KM w ciągu ostatniego miesiąca wybrałam się kilkakrotnie na spacer po okolicy. Nadodrze to nie tylko uliczki zabudowane kamienicami, ale również takie miejsca jak plac św Macieja, swer przy ulicy Pomorskiej, park Staszica czy też plac Strzelecki.

Zapraszam na krótki spacer :-)

Jesień w Rudawach Janowickich

Czy rok temu też była taka piękna jesień?

Śmiem wątpić. A już na pewno rok temu nie miałam okazji wybrać się jesienią w takie niesamowite miejsce, gdzie nie da się przeoczyć piękna polskiej, złotej jesieni.

Na tropie przygody

W tym roku przeżywałam już przygody (Kraków, Bieszczady, kopalnie soli), a w miniony weekend zostałam porwana w Rudawy Janowickie - konkretnie na szczyt Skalnik i nad kolorowe jeziorka. Przywitały mnie piękne widoki, które możecie obejrzeć na poniższych zdjęciach, a przy okazji testowałam też nowy/stary obiektyw, czyli analogowy obiektyw od zenita, który pokochałam z całego serca. Fotografie na samym dole pokazują najlepiej to, co mnie w nim ujęło.

Jak tam Wasza jesień, czy jest równie piękna? :-)

NA TROPIE PRZYGODY - Kraków

Pierwszym przystankiem naszej podróży, której celem było wytopienie jak największej liczby przygód, był Kraków. Nie obyło się bez takich turystycznych atrakcji jak wizyta na Wawelu, spacer po rynku i po Kazimierzu czy też wzdłuż Wisły. Udało nam się również wspiąć na Kopiec Kościuszki i przejść po Kładce Ojca Bernatka, która pełni w Krakowie taką samą rolę jak we Wrocławiu Most Tumski. Świetnie bawiliśmy się robiąc zdjęcia nocne. Kręcenie statywem i zmiana ogniskowej przy długim czasie naświetlania dało cudowne efekty.

MIEJSKIE KLIMATY

Latem, kiedy nie wiemy co ze sobą zrobić, fajnie jest mieć kogoś - tak jak ja mam - do kogo można napisać "Chodźmy na spacer!" albo "Poróbmy zdjęcia!" i mieć pewność, że to będzie dobrze spędzone popołudnie. Trzeba czasem nadgonić ploteczki, trochę pohasać na Wielorybie (czyli górce na terenach zielonych, na której zrobiona została większość zdjęć), pospacerować po rynku.

Bo tłem do zdjęć jest wspaniałe miasto, czyli Lubin - w promieniach zachodzącego słońca wszystko wyglądało jeszcze piękniej niż zwykle ;-) I po raz kolejny okazało się, że lubinianie są bardzo gościnni i przyjaźnie nastawieni do innych, bo zaczepiło nas więcej niż zwykle miejscowych, zaciekawionych naszą mini sesją zdjęciową.

Subskrybuj: Posty ( Atom )

featured Slider