Nie lubię podziału na introwertyków i ekstrawertyków. Zdecydowana większość z nas posiada cechy obydwu tych typów osobowości i znajdujemy się gdzieś pośrodku spektrum, a bezkarnie wykorzystujemy te wertyzmy do leżenia cały dzień z książką w łóżku albo zamęczania innych swoją nadmierną gadatliwością, bo przecież tacy już jesteśmy.

Bardzo lubię spotkania z ludźmi, ale zazwyczaj po dłuższym spędzaniu czasu w tłumie, jak na przykład podczas Woodstocku, muszę sobie po prostu odpocząć w spokoju. Tak samo miałam w pewien majowy weekend spędzony w Poznaniu - po intensywnej sobocie, spędzonej w pociągu, na prelekcjach pierwszego dnia BCP i wieczorze panieńskim (który obejmował między innymi grę miejską i trampoliny!), w niedzielę zerwałam się na chwilę Blog Conference Poznań, gdzie tłumnie przybyli blogerzy z całej Polski. Wybrałam się do oazy zieleni i spokoju, czyli poznańskiej palmiarni.

Ponad stuletnia palmiarnia, zbudowana z miłości Jana Henryka XV do jego żony księżnej Daisy (która miłośniczka kwiatów i tropikalnych roślin nie chciałaby takiego prezentu!) pełniła początkowo funkcję ogrodu zimowego. To stąd egzotyczne cytryny, pomarańcze czy banany wędrowały na stoły zamku Książ.

Co jest takiego fascynującego w sukulentach? Są przecież takie kłujące i niezbyt przyjazne. Są też egzotyczne, potrafią zaskakująco zakwitnąć, świetnie wyglądają na zdjęciach no i nie wymagają aż takiej opieki.

Takie nagromadzenie kaktusów, aloesów, agaw i innych roślin w jednym miejscu robi wspaniałe wrażenie - popatrzcie na te szklarnie z sukulentami meksykańskimi i afrykańskimi we wrocławskim Ogrodzie Botanicznym.