Są na Islandii takie miejsca, w których do głosu dochodzi gorące serce tej wyspy. Taki już jej urok - z pozoru zamknięta w okowach lodu, a jednak daje popalić!*

Wszystko przez jej położenie - na granicy płyt tektonicznych, w miejscu bardzo niespokojnym, burzliwym, wrzącym! To tak zwany hot spot, plama gorąca. Szczeliny, kratery, gorące źródła, gejzery to rozleły system regulujący ciśnienie, gromadzące się pod sztywną skorupą lądu. Na pewno słyszeliście o wybuchu wulkanu Eyjafjallajökull kilka lat temu (spróbujcie wymówić tę nazwę!), kiedy to pył wulkaniczny uziemił samoloty na dłuższy czas - no na pewno byśmy wiedzieli, co zrobić z uzyskanym czasem na Islandii! A tak to nasza krótka wycieczka musiała starczyć na obskoczenie wszystkich gorrrących atrakcji.

Zaczynamy z grubej rury, czyli od jednego z bardziej malowniczych zdjęć, jakie mi zrobiono. Ale w końcu to Islandia, więc wiadomo, czego się spodziewać - epickich widoków.

Wrocław jest pięknym miastem. Jednak zimowa szaruga, brak zieleni, kałuże i mokre placki śniegu potrafią zbrzydzić nawet najpiękniejsze miejsce. Żeby potwierdzić lub obalić moją teorię (i przy okazji trochę rozruszać się po zimowej stagnacji) z telefonem w dłoni, przespacerowałam się trochę po roztapiającym się, mokrym Wrocławiu.

Co jakiś czas zimny wiatr zawiał mi w uszy, czasami przydawały się okulary słoneczne. Ale były też momenty, kiedy niezbędny okazał się kaptur (dobrze, że schronienie dawała mi kraciasta zbroja). Topiący się śnieg w Parku Szczytnickim skapywał z drzew, tworząc wrażenie deszczu. Na stawie pojawiały się kręgi, rozbijające się o krzykliwe kaczki. Najbardziej widać do było na Pergoli - z pnączy spadało tak dużo kropelek, że spoglądając pod słońce widziałam wiosenny deszczyk, a przecież niebo było błękitne...

Dzisiaj po śniegu pozostały tylko wspomnienia oraz gdzieniegdzie resztki zasp i bałwanów.

Wrocław ściśnięty mrozem skrył się pod pierzynką ze śniegu i ani myśli się spod niego wychylać. Bardzo przyjemnie jest wziąć z niego przykład, siedzieć pod kocykiem, pisać pracę inżynierską czy inne bzdurki i na spadające płatki śniegu patrzeć tylko przez szybę. Ale warto wybrać się też na spacer, zwłaszcza kiedy mieszka się tak pięknej, wrocławskiej okolicy i wcale nie trzeba przy tym zostawiać koca w domu.

Pewnie wydaje Wam się, że tęcza składa się z siedmiu kolorów - nic bardziej mylnego. W Świecie Dysku , stworzonym w książkach napisanych przez Terry'ego Prachetta ten ósmy kolor to oktaryna, kolor wyobraźni. "Podobno oktaryna jest czymś w rodzaju odblaskowego zielonkawożółtego fioletu". Dokładnie taki opis pasuje do mojego nowego lakieru do paznokci - ni to fioletowego, ni to zielonego, zmieniającego kolor w zależności od oświetlenia.
Dziś z pewnością dominującym kolorem jest czerwony, ale niespecjalnie przepadam za tym kolorem na ubraniach, stąd tylko parę drobnych, czerwonych usteczek na bluzce.

Pomocnikiem podczas robienia tych zdjęć była Lima :-)