Rykoszetka o życiu w mieście: zwierzęta

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zwierzęta. Pokaż wszystkie posty

Miasto i las

Miasto i las - te dwa miejsca na pierwszy rzut oka to zupełne przeciwieństwa. W jednym rządzą ludzie, a w drugim - natura, rośliny i zwierzęta. Ale są przecież przestrzenie, w których te dwie płaszczyzny się przenikają.

W cyklu "Natura w mieście" ostatnio opowiadałam Wam o wystawie "Zoepolis. Design dla roślin i zwierząt", gdzie próbowano odpowiedzieć na pytanie, czy ludzie i natura mogą żyć w mieście na równych prawach. Z kolei "Miasto i las" to cykl wystaw i warsztatów skierowanych głównie do dzieci, ale również zwracających uwagę na ptaki, owady i ssaki żyjące obok nas.

Zoepolis

Czasami mam wrażenie, że mówiąc o mieście zapominamy o jednym bardzo ważnym składniku miejskiego ekosystemu. Tyle uwagi zwraca się na architekturę, zagospodarowanie przestrzeni, żyjących w mieście ludzi, nie zapomina się o przyrodzie. A co z naszymi współmieszkańcami, zwierzętami?

Jeże nie mogą znaleźć kupek liści, żeby przezimować. Lęgowiska jerzyków znikają podczas remontów starych kamienic. Nawet psy, nasi pupile, nie mają łatwo, kiedy brakuje terenów zielonych, gdzie mogą się wybiegać.

W architekturze często zwraca się uwagę na to, że budowane w przeszłości założenia architektoniczne, takie jak na przykład osiedla z wielkiej płyty czy amerykańskie osiedla jednakowych domków jednorodzinnych z lat 50. nie miały ludzkiej skali. Były zbyt rozległe lub budowane zbyt wysoko w górę, ciężko je ogarnąć, bo są zbyt monotonne. Skoro teraz zwracamy już uwagę na przywrócenie tej ludzkiej skali, co ze skalą zwierzęcą?

Czy jest w ogóle możliwe współistnienie ludzi i zwierząt w miejskiej przestrzeni? Zanim powiecie, że tak, oczywiście!, pomyślcie o tych wszystkich dzikach, gołębiach, szczurach czy owadach, których nie chcemy w swojej zurbanizowanej, uporządkowanej przestrzeni. Nie ma w niej miejsca na dzikość i brud.

Istnieje pewna koncepcja "zoopolis" Sue Donaldson i Willa Kymlicki. Dzielą oni zwierzęta na trzy grupy: suwerenów (dzikie zwierzęta, które trzymają się z daleka od człowieka), rezydentów (zwierzęta mieszkające obok człowieka, niezależne od niego, samodzielne - gołębie, szczury) i zwierzęta udomowione (te, które trzymamy w domach i które hodujemy ze względów gospodarczych). Według Donaldson i Kymlickiego wszystkie zwierzęta, niezależnie od tego, do której grupy należą, powinny posiadać swoje prawa obywatelskie, za nie wszystkie ludzie powinni być odpowiedzialni.

Mandragora zaprojektowana przez Małgorzatę Gurowską

We Wrocławiu możecie zobaczyć teraz wystawę "Zoepolis. Design dla roślin i zwierząt". Jej tytuł to zabawa słowem i nawiązanie do tej koncepcji - zoo zamieniono na zoe, oznaczające "życie". Tak mówią o tym kuratorki wystawy:

Odnoszące się do zwierząt „zoo” zastąpiłyśmy greckim terminem „zoe”, który odnosi się do nagiego życia, życia jako takiego, pojmowanego jako energia witalna, pozbawionego granic pomiędzy osobnikami i gatunkami. Dzięki temu zabiegowi znacznie poszerzyłyśmy to pojęcie i objęłyśmy nim wszelkie żyjące istoty, nie tylko zwierzęta.

Podobnego nawiązania do zoopolis użyli twórcy animowanego filmu "Zootopia", którego nazwa w niektórych krajach została zmieniona na "Zootropolis" (a w Polsce na "Zwierzogród"). Sam pomysł również jest podobny - opowiadana historia dzieje się w mieście zamieszkanym wyłącznie przez zwierzęta, co ma wpływ na jego funkcjonowanie i jego wygląd. A z resztę, więcej o planowaniu uniwersalnym w kontekście "Zootopii" pisałam już wcześniej.

A co właściwie można zobaczyć na tej wystawie? Niestety niezbyt wiele, ale taka jest specyfika Galerii Dizajn. Na swojej niewielkiej przestrzeni stara pokazać się jak najwięcej, ale ja zawsze odczuwam niedosyt.

Hotele dla zwierząt to już żadna nowość, a co z hotelami... dla roślin? W naszych domach czasami ciężko znaleźć miejsce z odpowiednim oświetleniem, bez przeciągów, a zimą to już zupełnie brakuje im słońca. Może czasami warto wysłać roślinki do uzdrowiska w "Foto-zdroju"?

A gdyby tak każdy budynek miał zakamarki, w których mogą mieszkać zwierzęta? Projekt Macieja Siudy "Nowe warunki techniczne" pełen jest tego typu rozwiązań.

"Foto-zdrój" Kwiatuchi/Kwiaciarnia Grafiki | "Nowe warunki techniczne" Mariusz Siuda

"Zoe" Fontrarte (Magdalena Frankowska, Artur Frankowski

"Parking dla psów" Bartosz Mucha

"Polskie lasy" Fontrarte (Magdalena Frankowska, Artur Frankowski)

Zainteresowanym tematem polecam rozmowę z kuratorkami wystawy - Moniką Rosińską i Agatą Szydłowską, przeprowadzoną przez

Czy nie-ludzkie projektowanie, czyli nastawione na potrzeby także innych czujących istot, może poprawić świat?
To jest pytanie o to, czy dizajn w ogóle może poprawić świat. W jakimś sensie oczywiście tak: żyje nam się lepiej jeśli mamy wygodne mieszkania i dostosowane dla np. osób niepełnosprawnych przestrzenie i przedmioty. Mamy też nurt dizajnu społecznego spod znaku Victora Papanka, którego celem jest tworzenie lepszych warunków życia dla osób, które nie przynależą do bogatego centrum Północy, a także działania w obrębie projektowania uniwersalnego w ramach których promuje się równy i nieograniczony dostęp wszystkich użytkowników do produktów i usług.

Ten fragment rozmowy przypomniał mi o wystawie "New old. Projektowanie dla nas w przyszłości", którą widziałam w tym roku na Łódź Design Festival. Skupiała się właśnie na projektowaniu dla osób starszych, których z roku na roku na naszej planecie przybywa.

Aranżacją wystawy zajęło się studio Pigalopus. źródło: pigalopus

Wystawę w Galerii Dizajn możecie zobaczyć do 14 stycznia.

ul. Świdnicka 2-4 we Wrocławiu

Kocio

Kot, Kocio, Kociołek - mix kota syberyjskiego z norweskim leśnym (i tak, jednym z jego ulubionych miejsc w domu jest szafka kuchenna koło kotła, skąd lubi patrzeć, kiedy przygotowujemy jedzenie). Więcej kotów już podobno miało w domu nigdy nie być, aż tu nagle słyszę, że jednak nowy kociak się pojawi - trochę było pustawo bez Feli i Rusłana. Kot niby jest mojej siostry, ale kiedy jestem w domu to równie często przesiaduje ze mną, a ostatni tydzień spędził nawet we Wrocławiu.

Kocio ma już 10 miesięcy i bywa bardzo ładnym modelem (zazwyczaj, kiedy widzi aparat, podnosi się z miejsca i próbuje go zjeść...), dlatego ciężko było mi wybrać tylko kilka zdjęć, ale takiego ładnego kota to chyba nigdy za dużo ;-)

Pierwszy dzień w nowym domu:

Kocio

Kot Kocio-ł rośnie jak na drożdżach i już zupełnie nie wygląda jak przesłodki kociak ze zdjęć, które mogliście zobaczyć w czerwcowych migawkach. Żeby nie zapomnieć, jak Kocio wyglądał w wieku czterech i pół miesiąca, bo ani się obejrzę, a już będzie dorosłym, dostojnym Konstantym. Ale może wtedy nie będzie przynajmniej o piątej rano atakować rzęs i uszu, nie będzie strącał kosmetyków z parapetu, nie będzie obgryzał roślin doniczkowych z liści, nie będzie rzucał się na stopy i wszystkie frędzle... Ależ wtedy będzie nudno! ;-)

Lima i Jaga pozują

Lima i Jaga postanowiły zostać profesjonalnymi modelkami i poprosiły mnie o radę - jak pozować? Możecie zobaczyć na zdjęciach nasze zmagania. Jak się okazało, obydwie uznały, że jednak znają się na tym lepiej ode mnie. Ja się ustawiam, przyjmuję różne pozy, a one wszystko robią po swojemu. Teraz siadamy? Niee, one uważają, że lepiej wyglądają stojąc na czterech łapach. Może patrzymy w stronę kamery? Skądże, lepiej wpatrywać się romantycznie w horyzont. Albo najlepiej próbować wyjść z kadru, w końcu takie dynamiczne zdjęcia też są ciekawe.

Która z nas najlepiej poradziła sobie z pozowaniem? Ja, Lima (z brązowymi wstawkami) czy Jaga (cała czarno-biała)? A może jednak border collie nie mają w sobie tego zmysłu pozowania? Chociaż jak wynika między innymi z mojego wpisu Zwierzęcy asystenci to wszystkie trzy (jeszcze Zaza) lubią wpakowywać się przed obiektyw, kiedy robię zdjęcia. Więc jak to jest? :)

Zwierzęcy asystenci

Kiedy ogląda się kulisy tworzenia sesji zdjęciowych, widzimy, że po planie oprócz modelek i fotografów, kręci się też cała masa innych osób. Asystenci, styliści, fryzjerzy, makijażystki... Ktoś trzyma blendę, a zaraz obok ktoś inny obsługuje wiatrak.

Szafiarskie sesje zdjęciowe jednak tak nie wyglądają. Raz tylko byłam z wizytą w studio fotograficznym i raz brałam udział w bardziej profesjonalnej sesji zdjęciowej. Zazwyczaj jestem tylko ja i jakaś przemiła osoba z aparatem, czasami towarzyszy mi jedynie statyw. Ale kiedy odwiedzam dom czasami zdarza się, że na planie zdjęciowym pojawia się ktoś jeszcze...

Trzy psy i dwa koty - istne szaleństwo. A to któreś z nich wejdzie w kadr i nie będzie chciało odejść, a to położy się na ubraniach, a jak już się je poprosi któreś z nich ładnie o pozowanie - to nie będą chciały patrzeć w obiektyw.

Poniżej parę zdjęć tych szalonych zwierzaków:

Rusłan, kot syberysjki

A czy Ty jesteś millenialsem?

Ostatni tydzień to po raz kolejny pokazał mi, że Internet to jedna sieć, która jednak tak już się rozwinęła, że nie łączy nas wszystkich.

Moja tablica na facebooku to (oprócz rzeczy wrzucanych przez rodzinę i znajomych oczywiście) połączenie fandomowych informacji o ulubionych serialach i filmach, przegląd newsów z zakresu szeroko pojętej mody, a od jakiegoś czasu również wpisy z blogów i stron lifestylowych lub związanych z branżą social media. O czym pisali wszyscy w minionym tygodniu?

Otóż - pojawiły się w sieci manifesty pokolenia, pokolenia millenialsów. Zaczęło się od Jakuba Żulczyka, a później się już posypało. Że kiedyś było lepiej, że ci coraz młodsi to coraz gorsi i wszyscy żyjemy tylko Internetem. Problem z takimi artykułami jest taki, że prawie każdy czytając je nie zgadza się z generalizacją i chce dodać coś od siebie, stąd mamy odpowiedzi do odpowiedzi na artykuł i mnóstwo do czytania. A jak zauważył Zwierz Popkulturalny - paradoksalnie odłączenie się od Internetu spowoduje, że nie będziemy mogli wziąć udziału w dyskusji, która przecież toczy się właśnie w sieci. Ja trochę poczytałam i... doszłam do wniosku, że pisanie własnego manifestu nic nie da, lepiej obejrzę sobie jakiś serial i porobię sobie zdjęcia, żeby później cieszyć się z każdego komentarza i lajka na facebooku.

Czyż nie idealnie wpisałam się w stereotyp narcystycznego millenialsa? ;-)

Tak więc jeśli w Waszej części Internetu nie trafiliście jeszcze na żadne manifesty ani kontrmanifesty, ja Wamcoś podeślę ;-)

#hasztagi, #samojebki - Jakub Żulczyk
Jesteśmy beznadziejni, chodźmy się zabić - Tattwa
Odpieprzcie się od millenialsów! I tak nas nie zrozumiecie! - Gaata
Żyliśmy w drugiej dekadzie XXI wieku... - Popkulturowy
Zrównoważeni optymiści - F5
Rynek pracy? Jesteśmy zajebistymi szczęściarzami! - Paweł Bielecki
Hype - Gry bez prądu
Ciebie też boli Internet? - Elżbieta Haque
Rozdziobią nas kruki i trolle czyli Internet zabija - Riennahera
Bój się Boga Internecie! - Freestyle Voguing
Millenialsi! Chcecie pracy? Chcecie kasy! - wyborcza.pl
Teraz - Miss Ferreira
Skoro nic nie ma w telewizji pogadajmy o młodych ludziach - jeśli jesteście z tych, których ilość tekstu przeraziła, przeczytajcie przynajmniej tekst Zwierza Popkulturalnego

A po przeczytaniu - wyłączcie komputer i pożyjcie "naprawdę" ;-)

Ale zanim to zrobicie - możecie też zalajkować ;)

Poniżej zdjęcia, przy robieniu których pomagała mi Lima. Główną rolę gra kurtka nietoperz, którą wygrałam kiedyś w konkursie. Zdjęcia robione na potrzebny wyzwania "Dzień dwudziesty piąty - czyli najbardziej szalona rzecz w mojej szafie". Więcej informacji o 31-dniowym wyzwaniu TUTAJ.

Ósmy kolor magii

Pewnie wydaje Wam się, że tęcza składa się z siedmiu kolorów - nic bardziej mylnego. W Świecie Dysku , stworzonym w książkach napisanych przez Terry'ego Prachetta ten ósmy kolor to oktaryna, kolor wyobraźni. "Podobno oktaryna jest czymś w rodzaju odblaskowego zielonkawożółtego fioletu". Dokładnie taki opis pasuje do mojego nowego lakieru do paznokci - ni to fioletowego, ni to zielonego, zmieniającego kolor w zależności od oświetlenia.
Dziś z pewnością dominującym kolorem jest czerwony, ale niespecjalnie przepadam za tym kolorem na ubraniach, stąd tylko parę drobnych, czerwonych usteczek na bluzce.

Pomocnikiem podczas robienia tych zdjęć była Lima :-)

Wild twenty one

Och, a więc nadeszły! Kolejne urodziny! :-)

Chciałam zrobić wczoraj 21 autoportretów, ale plan się nie udał. Dlatego w mojej urodzinowej sklejce jest trochę starszych zdjęć. A moje ulubione w powiększeniu pokażę Wam poniżej. :-)

MIX

Na co dzień korzystam z czytnika BlogLovin i na szczęście żadne Wasze posty mi "nie uciekają" i nawet jeśli danego dnia nie mogę posiedzieć dłużej przy komputerze, to mam szansę to nadrobić.

Oprócz blogów modowych na mojej liście obserwowanych blogów są też te związane m.in. z kulturą i serialami. Jak wiadomo, moda i popkultura mają dużo ze sobą wspólnego, dlatego bardzo chciałabym polecić Wam wpis na jednym z moich ulubionych blogów - "Pokaż mi swój kostium, a powiem Ci kim jesteś", czyli co Zwierz Popkulturalny mówi o dobrze ubranych panach w serialach.

Polecam również wszystkie inne wpisy Zwierza (tylko ostrzegam czepialskim, bo Zwierz pisze o sobie w trzeciej osobie i jest dysortografem), zwłaszcza że już dziś w nocy rozdanie Oskarów i można liczyć na ciekawe podsumowanie.

Ponieważ Zwierz często (również w polecanym przeze mnie wpisie) pisze o Doctorze Who (zobaczcie mój modowy post na jego temat), prowadzi to do kolejnego polecanego przeze mnie wpisu - O tym, dlaczego raczej nie należy oglądać Doktora Who.

No dobrze, a teraz o tym, co ostatnio robiłam :)

KRAKÓW - wybrałam się z przyjaciółkami na weekend na przyjęcie-niespodziankę